قصیده ی اسفند
برای استاد محمدرضا شفیعی کدکنی
از راه فراز آمده با هلهله اسفند
وقت است که از نو بسرایم غزلی چند
در بارش خنیاگر باران بنشینم
خالی شوم از دغدغه و حیله و ترفند
بی خویش رها باشم از این کنج نفس گیر
با رقص برون آیم از این خانه ی در بند...
اسفند فراز آمده تا مشعلی از شعر
در سینه ی افسرده ام از نو بفروزند
..........................................
..........................................
اسفند خبر میدهد از رویش نوروز
از رویش نوروز خبر میدهد اسفند
اسفند مگو سایه کش فصل بهار است
این تهمت بیهوده به این باکره مپسند
اسفند بهاریست در آغوش زمستان
چون آتش پنهان شده در جان دماوند
آیینه فرومیچکد از ابر در این ماه
میروید از آغوش زمین پونه ی پیوند
اسفند دل انگیزترین حادثه ی سال
اسفند طربناک ترین ماه خداوند
.......................................
.......................................
اسفند مرا عیدی و اسفند مراعید
اسفند مرا شربت و اسفند مرا قند
اسفند فریباست مبادا بخورد چشم
تا چشم بدش کور شود-دود کن اسفند
.........................................
.........................................
من شعر طلب می کنم و تشنه ی شعرم
و آن شعر چه از خاک بخارا، چه سمرقند
آن شعر چه در دامنه ی سرخوش البرز
و آن شعر چه در قلّه ی جادویی الوند
شعری که شریف است چه کهنه،چه نوآیین
و آن شعر چه از خاک خراسان ، چه نهاوند
.........................................................
.........................................................
استاد مرتضی امیری اسفندقه
برگرفته از وبلاک(سایت) شاعران پارسی زبان(به صورت تلخیص)
بالله که شهر بی تو مرا حبس می شود